انواع آبکاری در حال حاضر در صنایع مختلف برای تغییر کاربری فلزات و سایر ترکیبات انجام می شود و کاربرد گسترده ای دارد. آبکاری روشی است که در آن لایه ای نازک از فلز روی یک ماده دیگر به صورت پوشش قرار می گیرد. آبکاری با ۳ روش با استفاده از جریان الکتریسیته یا بدون استفاده از الکتریسیته و همچنین آبکاری غوطه وری انجام می شود . 

آبکاری الکترولیتی

آبکاری الکترولیتی رایج ترین روش مورد استفاده برای تغییر ویژگی‌های فلزات و دیگر مواد است. در این روش از جریان الکتریکی برای حل کردن ذرات فلزی (یونها) با بار مثبت در محلول شیمیایی استفاده می کنند. یون های فلزی با بار مثبت به موادی که برای روکش زدن در نظر گرفته شده اند جذب می شوند، که در قسمت دارای بار منفی مدار قرار دارند. با استفاده از این روش یک روکش صاف و یکنواخت بر روی فلز یا ماده دیگری که در نظر گرفته شده قرار می گیرد و به طور موثری سطح ماده را تغییر می دهد. روکش ایجاد شده خواص شیمیایی ، فیزیکی و مکانیکی قطعه مورد نظر را تغییر داده و بر نحوه عملکرد آن تاثیر می گذارد.

آبکاری الکترولس

آبکاری الکترولس روشی است که در آن از نیروی الکتریکی خارجی استفاده نمی شود. روش الکترولس شامل یک واکنش شیمیایی است که باعث کاهش اتم فلز می شود. به عبارت دیگر ، محلول یونهای فلزی هنگام مخلوط شدن با ماده کاهش دهنده در تماس با فلز کاتالیزور به یک جامد فلزی تبدیل می شوند. این روند باعث می شود فلز یا ماده مورد نظر با یک لایه جامد از فلز دیگر روکش شود. آبکاری الکترولس مناسب برای اندازه ها و اشکال مختلف مواد است و نیازی به منبع برق خارجی یا حمام ندارد و این امر باعث کاهش هزینه ها می شود. ولی این روش کندتر انجام می شود و نمی تواند صفحات ضخیم ایجاد کند همچنین کنترل واکنش در آن مشکل تر است. متداول ترین روش آبکاری نیکل است. با این حال نقره ، طلا و مس نیز با این تکنیک قابل استفاده هستند.

آبکاری غوطه وری

آبکاری غوطه وری  شامل غوطه وری یک فلز در محلول یون های فلزی یک فلز نجیب تر است. یون های فلز نجیب با ثبات تر هستند، بنابراین یک حرکت طبیعی برای جابجایی یون های سطحی از فلز کمتر نجیب برای تشکیل لایه ای نازک از یون های فلزی روی فلز نجیب تر وجود دارد. آبکاری غوطه وری  فرآیندی کند است و فقط برای آبکاری فلزات كمتر نجیب با فلزات نجیب تر قابل استفاده است. فلزات نجیب تر فلزاتی هستند که از نظر شیمیایی بی اثر هستند که نمونه هایی از آن شامل طلا ، پلاتین یا نقره است.

این روش تنها یک پوشش نازک ایجاد می کند و پس از آن واکنش متوقف می شود. به نظر می رسد که آبکاری غوطه وری از کیفیت چسبندگی ضعیف تری برخوردار است و روکش به طور محکم به فلز پایه نمی چسبد.